Reisverslag Anaikatty 2019

Dag allemaal,

Vanaf dinsdag 06/08 vertrekken Jente en ik op reis naar India. Ik zal op deze pagina een blog bijhouden die jullie allemaal kunnen volgen. Hou het in de gaten, vertel het door aan iedereen. Het wordt een boeiende, onverwacht verassende expeditie. Meer verklappen wij (nog) niet…

Woensdag 14/08/2019

We gaan naar India en we nemen mee … een paraplu! Dat was als een grapje bedoeld, maar met de hele regen en overstromingssituatie in India is dat natuurlijk geen goede grap. Toen we landden, nu alweer een week geleden, regende het pijpenstelen. Maar toen we dan eindelijk onze bagage hadden en buiten kwamen was het alweer minder. We hebben veel geluk gehad dat we tusssen twee regendagen in aangekomen zijn. We hebben zelf geen overstromingen gezien, enkel veel grote plassen en kletsnatte mensen die zich toch op allerlei manieren verplaatsten, vaak met de gekste materialen als regenkledij. Vaak gewoon een plastic zak omgekeerd op het hoofd. Maar zoals dat zo typisch is voor India, life just goes on, regen of geen regen. Wij hebben zo’n vier dagen regen gehad, wat voor de nodige verkoudheden zorgde, maar verder is het hier warm en meestal droog, aangenaam met wind en af en toe een buitje. Voor iedereen die bezorgd is, wij zijn dus veilig en hebben geen last van overstromingen.

paraplu!

Woensdag 21 augustus 2019

DE EERSTE WEEK ZIT ER OP

Het was een intensieve, interessante, vermoeiende, fantastische week. Eerst en vooral zijn we met open armen ontvangen in ons gastgezin. Daar konden we op adem komen, al hadden oude vrienden en bekenden al snel door dat we weer in het land waren en werd er meteen druk afgesproken. We verblijven voor het ogenblik helemaal aan de andere kant van de stad dan waar we vroeger woonden. Coimbatore barst tegenwoordig uit haar voegen. Overal worden grote ‘hang overs’ gebouwd, grote bruggen om de eindeloze stroom verkeer bestaande uit auto’s, bussen, motors, scooters, riksha’s, fietsen, ossewagens en voetgangers, in goede banen te kunnen leiden. Door het drukke verkeer zitten we vaak lang in de auto, staan we regelmatig in de file. Voordeel daarvan is dat we weer een goed beeld krijgen van het leven hier. Want we moeten ons toch opnieuw inwerken in de Indische cultuur. Ook al zie je verwestersing bv. in kleding of in grote shoppingcenters, het blijft de Indische cultuur die vol rijke nuances zit en waar je zintuigen op scherp voor moeten staan om de subtiele hints niet te missen. Naast bijslapen, vrienden ontmoeten, kms in de auto zitten, een dagje ziek zijn, Indische outfits aanschaffen, kokoswater drinken (yelani), een brandende mond blussen met yoghourt en banaan en weer wat nieuwe woorden in het Tamil bijleren, was deze week ook bedoeld om met het ARCC team te vergaderen. Afgelopen maandag, dinsdag en vandaag waren officieel de eerste werkdagen. Het moet gezegd dat ik onder de indruk ben van ons team hier. Ik was er al helemaal van overtuigd dat het ARCC een goed project is met een fantastisch team, maar ik ben diep geraakt door de passie die ik dag na dag ben tegengekomen. Een vriendelijke groet uit India!

Vergadering met de stuurgroep van het ARCC (brein, hart en handen)

Donderdag 16 augustus 2019

Hoofdstuk 3

3? Wat waren hoofdstuk 1 en 2 dan?

Hoofdstuk 1 was de reis en het opnieuw inleven/inwerken in de Indische cultuur.

Hoofdstuk 2 was alle vergaderingen met het team van het ARCC en het eerste bezoek aan het ARCC.

Vanaf vandaag begint hoofdstuk 3, want onze crew is aangekomen en is onderweg naar Coimbatore. Om 5 uur ’s ochtends kraaide hier de pauw, dus ik uit de veren, want ik kon elk moment een telefoontje verwachten van onze chauffeur Krishnan met nieuws van ‘De Wilde Ganzen’, een troepje Vlamingen, zijnde Mark, Stef, Nathan en Lisa, die hier de komende weken hun krachten gaan bundelen om de fantastische filmdocu ‘The Voice of Anaikatty’ te draaien. Allemaal vrijwillig, waarvoor hartelijk dank! Over dit filmproject en de mysterieuze naam ‘De Wilde Ganzen’ zal ik het later nog hebben.

Normaal zou de crew eerst een dagje uitrusten in Cherai Beach in Kerala aan de Indische Oceaan. Ik heb hen helaas dit genot moet ontzeggen, omdat ik niet kon instaan voor hun veiligheid. De komende dagen is er weer veel regen voorspeld in dat gebied. Omdat het vlakbij de oceaan ligt, is er niet meteen overstromingsgevaar, maar ze zouden wel vast kunnen komen te zitten tijdens de rit van Kochi naar Coimbatore en dat kan voor zeer vervelende situaties zorgen. Dat risico heb ik dus niet genomen. Het is best een beproeving voor het team na een zware reis nog een rit van 4,5 uur in een overvolle taxi (bagage en mensen), met een tussenstop in Trissur om filmmateriaal op te halen dat we toch niet per koerier naar hier kregen. En dat met een zeer vriendelijke chauffeur die bijna geen Engels spreekt, maar wel zeven andere talen: Tamil, Hindi, Malayalam, Kannada en de andere drie ben ik vergeten.

Enfin, dit is India, lieve mensen. Je kan van alles plannen, maar er zal altijd iets tussen komen, dus flexibiliteit aan de top! Maar ook de zekerheid dat het altijd wel op één of andere manier in orde komt. Daar draaien ze hier hun hand niet voor om.

Straks moet ik inpakken en mijn vriendelijke gastgezin verlaten. Ik zal hen missen, hun huis is mijn thuis geworden, een veilige haven maar ook een denktank om alles te (her)organiseren. Ongelofelijk wat we allemaal al voor mekaar hebben gekregen. We zijn gezegend!

Op krachten komen in het voortreffelijk restaurant van ons hotel

Maandag 19 augustus 2019

Ik zit hier gezellig buiten in het donker op het plat dak same n met een poesje. Iedereen is gaan slapen, het is dan eigenlijk ook al wel heel laat, maar ik heb er behoefte aan om nog even wat te vertellen. Het poesje is van de melk aan het slobberen die ik vandaag verschillende keren opnieuw heb gekookt, maar niet meer verwerkt en in de koelkast heb gekregen. k Was even naar toilet gegaan en hoorde iets naar buiten stommelen. Daar zat een mooi poesje met Indische ogen (echt waar!) zachtjes haar miauwnummertje voor mij op te voeren en toen viel mijne frank dat ze binnen in de pot melk had zitten likken. k Heb de pot melk dan maar buiten op het dakterrras naast mij gezet. Conclusie: katten zijn dus universeel hetzelfde. Ze is nu weggegaan, ze zal voldaan zijn … . Ik zit op halve hoogte van de palmbomen, terwijl ondertussen een heleboel krekels hun mooiste lied voor mij zingen. Verder is het hier muisstil. Heerlijk zo in de natuur.  

De aandachtige lezer heeft ondertussen door dat we nu in de natuur wonen. Dat betekent dat we met de hele crew naar Anaikatty verhuisd zijn. Het is een hele toer geweest om alle materiaal te bemachtigen en te checken, en om dan met een jeep vol bagage en een auto vol Vlamingen richting Anaikatty af te zakken om ons daar te nestelen en voor te bereiden op het filmen van onze documentaire The Voice of Anaikatty.   

Nu moeten we het voor het grootste deel zelf doen. Dat klinkt normaal, maar eenvoudig is dat hier niet. Het is één ding om toerist of gast te zijn in India, het is heel wat anders om hier met respect voor de cultuur, onder tijdsdruk, lange werkuren, jetlag, ander klimaat, ander ritme, andere taal, andere manier van werken en organiseren een project op te starten en uit te voeren. Als ‘project manager’ moet je dan vertaler/tolk tussen de twee culturen zijn en kom je wel eens tussen twee vuren te staan. Ondertussen zitten er al twee draaidagen op. Het gaat goed. Thumbs up voor de crew, die zich er meteen in gesmeten heeft en al heel wat obstakels overwonnen heeft. Thumbs up ook voor het plaatselijke team dat zich eindeloos inzet om oplossingen te zoeken én te vinden. 

Zicht vanop het dakterras

Donderdag 22 augustus 2019

Ongelooflijk maar waar, het zit er hier bijna op.

Nog 4 dagen en dan nemen we het vliegtuig naar huis. De titel van deze blog is:”We gaan op reis naar India en we nemen mee …”

Dat klinkt alsof we hier vakantie vieren, maar het tegendeel is waar. Er wordt hier keihard gewerkt, door een heleboel mensen, een topper van interculturele samenwerking. Elke keer weer denk ik:”Vandaag ga ik kunnen bloggen, er is zo veel te vertellen.” Maar elke keer is er wel weer iets (bv. stroompanne, dus beperkt of geen internet) of iemand (bv. een zieke dochter) of een situatie (bv. interculturele communicatie verwarring dus een extra probleem dat uitgeklaard moeten worden), die daar een stokje voor steekt.

Ons team bestaat uit een heleboel Indiërs en 6 Vlamingen. Ik stel ze graag aan jullie voor en vertel erbij wat ze zo al doen.

Eerst en vooral heb je Rachel, de manager en coördinator van het Anaikatty Rural Community College. Zij stuurt een team aan van zeer bekwame mensen: Mr en Mevr. Devasagayam (board); Radhika en Anand, de academische en de field training coödinator; Deeba, Nadia, Mallika, enz., de leerkrachten van het ARCC; Ramkumari, de jonge en toegewijde secrateresse van het ARCC die zich over alles en iedereen, ook over ons Jente en mij, maar ook over een mini poesje dat daar is komen aanwaaien, ontfermt. De studenten waaronder 3 meisjes die samen 1,5u heen en terug reizen om aan het ARCC te geraken, eerst te voet, dan met de bus en dan weer een eind te voet. Dat verklaart trouwens waarom sommige lessen zo laat beginnen. Niet omdat ze lui of traag zijn, zoals door ons als westerlingen al gauw foutief beoordeeld kan worden, maar wel omdat ze ’s ochtends niet heel vroeg kunnen vertrekken owv de olifanten of moeilijke weersomstandigheden. Gelukkig worden de lesuren individueel aangepast aan de reissituatie van de leerlingen.

Oei, als ik bovenstaande paragraaf nog eens herlees, merk ik dat ik afgedwaald ben. Tja, waar het hart van vol is, loopt de mond van over. Ik heb al eerder gezegd dat ik mijn hart verloren ben aan het ARCC. HET IS EEN STEENGOED PROJECT! Het is ook hartverwarmend en een groot voorrecht om mee aan de wieg van dit project te hebben gestaan. Plots blijken de vele uren overwerk bij ons België zo hard de moeite waard, dat we het er niet meer over zullen hebben.

Maar goed, terug op de rails. Want ik heb nog lang niet iedereen in de schijnwerpers gezet. Krishnan is onze chauffeur en heeft van de crew de bijnaam ‘Superman’ gekregen. Hij krijgt elk probleem gefixt, ofwel door mensen aan te spreken ofwel door een camera die steeds loskomt van de standaard, er op de één of andere manier toch stevig op vast te maken.

Kala is een jonge vrouw uit de Irula stam die mij elke dag komt helpen met het huishouden. Ze is bijzonder intelligent, ze heeft maar een half woord nodig om te weten wat ik bedoel en verder ziet ze en neemt ze me bijzonder veel werk uit handen. ZALIG! Ik geniet vooral ook van haar vriendelijk en zacht karakter. Ik heb haar al gezegd dat zij en ik samen een goed team vormen. Je had ze moeten zien stralen. Elke ochtend als ik wakker wordt, is het een hele geruststelling voor mij dat ze in aantocht is. Anders zou al mijn ander werk blijven liggen. Ook al kun je het niet zien aan één of andere camera die ik vastheb, het vraagt heel wat denkwerk en organisatie om alles voor mekaar te krijgen en het overzicht te bewaren.

Verder is er nog Aiyapannan, de klusjesman van het Bethany Hospital waar we in gastenkamers verblijven. Hij verstaat enkel losse woorden Engels. Mijn Tamil is ondertussen voldoende zodat we mekaar in een mix van Engels, Tamil en handgebaren telkens weer verstaan en een oplossing voor alles vinden. Niets is hem te veel.

Het medische team van het Bethany Hospital heeft 5 dagen lang trouw gezorgd voor ons Jente die helaas geveld werd door een tropisch griepje. Ze zijn blijven onderzoeken en voor haar zorgen totdat ze er eindelijk terug bovenop was.

Verder heb je nog een groep trouwe vrienden die mij hebben gesteund met raad en daad en hun aanwezigheid terwijl Jente ziek was en ik ondertussen het ‘leven in India’ moest zien te openen voor onze crew. Ik leg even uit wat ik daarmee bedoel. Als je zo’n groot project uitvoert in India, dan plan je alles zo goed mogelijk van tevoren in België. Eens je ter plaatse komt, word je geconfronteerd met de realiteit van het dagelijkse reilen en zeilen in India, en geloof me, dat is zélfs als je al regelmatig in India bent geweest en hebt geleefd, toch opnieuw zo verrassend anders dan je je in België achter je bureautje voorstelt. Het is een land in volle ontwikkeling. Zo heb je in de stad een enorm groeiende middenklasse, die zich massaal een auto aanschaft, waardoor de wegen overvol komen te zitten of die zich uitleeft in spiksplinternieuwe shopping centra, dé ontmoetingsplaats voor de jeugd. Het klinkt bekend in de oren, en toch is het anders. In de stad probeer je de planning van België aan te passen aan de realiteit van de Indische hedendaagse cultuur. Dat is de eerste grote vertaalslag! Dan verhuis je naar de bergen en het platteland en zet je een enorme stap terug in de tijd. Hier gaat alles langzamer, minder gestructureerd, meer volgens het ritme van de natuur. Je bent dichter bij het India van vroeger en dat merk je aan van alles en nog wat. De tweede vertaalslag. De planning uit België lijkt nu een ver van mijn bed show. Maar ondertussen weet je dat je je eigenlijk moet overgeven aan het ritme van hier en je best openstelt voor de plaatselijke mensen en hun cultuur. Je moet je angst dat het niet in orde komt, radicaal opzij zetten. Anders kan ook. Een moeilijke, nederig makende, maar zeer noodzakelijke les voor de op efficiëntie gerichte westerling.

Als je dat niet doet, dan wordt het zagen en zeuren. Maar als je dat wel durft te doen, dàn wordt het minder vermoeiend, minder stresserend, minder frustrerend en gaan je ogen open voor alle schoonheid en eigenheid van deze streek en deze mensen. Dan wordt het plezierig!

Dàt bedoel ik dus met ‘het leven in India openen’.

En verder wonen er aan het einde van onze gang nog een paar omaatjes die zeer geïnteresseerd zijn in wat er allemaal gebeurt. Vooral één oma met pientere ogen, vraagt me regelmatig of het allemaal goed gaat, wat we aan het doen zijn en zegt dan welgemeend dat ze voor ons bidt.

En dan zijn er nog de mensen die we hier en daar ontmoeten, zoals de man die ons zijn fiets wilde verhuren omdat we een probleem hadden met de fiets die besteld was. Of zoals de man die eindeloos opnieuw kwam om een van het plafond gevallen muggennet weer op te hangen en uiteindelijk een haakje in het plafond boorde, zodat het eindelijk degelijk vastgemaakt kon worden. En ga zo maar door. Mensen in een andere cultuur ontmoeten is altijd een avontuur, je moet er alleen wel je ogen en je hart voor open doen, en soms je verstand het zwijgen opleggen.

Zo maar een man die we tegenkwamen tijdens een shoot

Zaterdag 24 augustus 2019: Schoolfeest! Dé grote dag voor Anaikatty en het ARCC

Allemensen, wàt een FEEST! Het dak ging er af!

Van ’s ochtends tot ’s avonds was het één groot, vrolijk festijn.

Toen we twee jaar geleden op bezoek waren, hebben we het eerste schoolfeest dat er ooit geweest is in Anaikatty georganiseerd. Dat was toen al een super toffe gebeurtenis. Deze tweede editie overtrof alle verwachtingen. Dit jaar had de staff van het ARCC (co-ordinators, leerkachtenteam en secretariaat) de opdracht gekregen om de hele organisatie voor haar rekening te nemen. Plannen, budgetteren, taken verdelen, uitnodigingen maken, de bewoners van 2 dorpen uitnodigen, ze gaan oppikken met een jeep, eten en snacks voorzien, enz., enz. Een vette uitdaging! Je zou het ook een hands on teambuilding activiteit kunnen noemen. Dagen en uren zijn ze er zoet mee geweest. Ik ben eens langs gegaan tijdens een vergadering, het leek wel een bijenkorf.

En dan was het eindelijk zo ver. Tegen 10u30 kwamen de eerste kinderen aan. Net zoals vorige keer mochten we het terrein van Bethany Hospital, waar wij nu logeren, gebruiken. Dat is een prachtig terrein met zicht op de bergen en een mooie conference hall. Toen ik aankwam zaten er al zo’n 50 kinderen netjes op de grond luidkeels en zeer enthousiast te roepen dat ze er wel degelijk zin in hadden. Eerst en vooral werden de special guests aangekondigd. Ik weet nog steeds niet echt wie wie was, maar dat doet er niet toe. De sfeer zat er meteen goed in. Er hing een breed roze lint met grote strik en die werd onder luid applaus doorgeknipt, terwijl er nog steeds kinderen, jongeren en ouders toekwamen. De wedstrijden (competitions) werden aangekondigd: beautician mehendi (henna tattoo’s), embroidery (borduren met de hand), tailoring en powerpoint maken. Er waren veel deelnemers. Indiërs houden van competitions. Ondertussen liep de zaal vol met kinderen en tieners. De meisjes zaten links, de jongens rechts. Kalpna, een vriendin van mij deed het programma. Zij doet dat zo naturel, dat ze de hele zaal op haar hand had, met een liedje en gebaren die ingestudeerd werden. Op het einde draaiden ze zich dan allemaal om en deden het voor mij. Ik heb hen een dik applaus gegeven. Zie filmpjes bij ‘foto’s en filmpjes’.

De winnaars van de wedstrijd werden afgeroepen. Tijd voor lunch. We hadden gehoopt op 200 deelnemers, maar in totaal zijn er 350 mensen naar ons schoolfeest gekomen! Dat lijkt misschien niet veel naar onze standaard. We spreken hier over de studenten van het ARCC en hun families maar ook over de inwoners van twee meer afgelegen dorpen, waar de field-training-staff een field training center aan het opbouwen is. Fantastisch dat ze zo veel moeite hebben gedaan om te komen! De kok stond even met zijn handen in het haar. Onze crew heeft hem nog een beetje geholpen en de hardgekookte eieren werden gehalveerd. Zo had iedereen toch nog eten.

Na de middag speelden de jonge mannen van de twee dorpen een cricket match, terwijl de meisjes en jongere jongens een apart spelprogramma kregen. De cricket match is gefilmd, zeker komen kijken naar ‘The Voice of Anaikatty’. Deze wordt eind oktober gereleased. Binnen een paar weken vind je hierover uitgebreid informatie op onze website. Blijf ons bezoeken!

De sfeer tijdens deze hele dag zat goed, super goed. Wat een blije, vrolijke dag. Iedereen genoot met volle teugen. Ik moest af en toe even weg uit de drukte om het allemaal te laten doordringen. De hele dag door kregen we complimenten van onze gasten. Dit hadden ze niet verwacht, wat een tof project, wat een sfeer … .

Het hoogtepunt van de dag was de avond bijeenkomst, want dan zouden er traditionele dansen gebracht worden door verschillende jongeren uit de twee dorpen. Maar het was vooral een spannend moment voor onze ARCC studenten, want dan zouden de certificaten en de diploma’s uitgereikt worden. Een bijzonder moment voor die studenten die alles op alles gezet hebben om hun officieel BSS examen te doen en als tweedekanser toch nog een diploma te halen.

De zaal zat stampvol en gonsde van verwachting toen ik binnenkwam. Naar Indische gewoonte werden er verschillende (lange) speeches gehouden, o.a. door de schrijfster van dit blog. Er werd veel geapplaudiseerd, gelachen, gejoeld, geestdriftig meegeklapt tijdens de muziek en de dansen. En dan was daar het ultieme moment: de diploma uitreiking. Het werd een plechtig en ontroerend moment. Je zag gewoon op hun gezicht wat het met hen deed, hun ogen schitterden bij het in ontvangst nemen van hun diploma en mijn ogen blonken van de ingehouden tranen bij het zien van zoveel fierheid en voldoening. Iedereen was moe van de volle dag en het zweet liep langs mijn rug naar beneden. Ik stond met opgezwollen handen en voeten én met een opgezwollen hart maar dan van fierheid en dankbaarheid, op het podium te kijken naar onze studenten die met hun gezicht naar ons, leerkrachten en directie, de plechtige belofte uitspraken dat ze hun diploma en wat ze geleerd hadden maximaal zullen inzetten voor hun gemeenschap en zichzelf.

En toen rolde er een traan over mijn wang … .

Maandag 26 augustus

Er is nog zo veel te vertellen, maar onze tijd zit erop . Morgen vertrekken we weer naar huis. Dat wordt een moeilijk afscheid. Maar eerst moet alles hier afgesloten en betaald worden. Dat is ook weer een grote uitdaging. Het is niet veilig genoeg om in deze afgelegen streek grote bedragen van de bank te halen. Daarvoor moet ik naar de stad. Ik dacht zo veel mogelijk rekeningen (en dat zijn er heel wat) met de kaart te betalen, maar dat valt dik tegen. Enkel de grote supermarkten en de winkels in de shopping centers hebben een betaalbakje. Voor de rest is het cash.

Ondertussen is er hier sinds vrijdag een terreur alarm. In de stad waren 6 verdachten gesignaleerd, waaronder een paar uit Sri Lanka, van dezelfde groep als de aanslagen daar. Code rood en dus stevige politie controle en waarschuwingen alom. Drie van hen zijn ondertussen opgepakt.

Dat betekent concreet voor ons dat we extra voorzichtig moeten zijn en ons aan extra controles moeten verwachten. Nog een reden om in de stad onder te duiken als ik zo veel geld moet afhalen. Ik heb dan toch maar niet mijn boevenkap over mijn hoofd getrokken bij de bank J. Het systeem is om op verschillende plaatsen van de stad te gaan, zodat het niet te hard opvalt.

Gisteren is het al voor de helft gelukt. Vandaag de laatste expeditie naar de stad. Ondertussen maakt de crew ook van alles mee en is ze hard bezig met het verzamelen van de laatste shots. Vanavond zit het er ook voor hen op. De spanning valt eraf, ze hebben bijna alles voor mekaar gekregen. Knappe prestatie! We zijn benieuwd naar het uiteindelijke resultaat.

Dit was een laatste korte update. Ik heb minder kunnen schrijven en foto’s kunnen posten dan ik had gehoopt. Het leven is hier tropisch, dus intens. Het internet en de elektriciteit laten het regelmatig afweten, enz., enz. Maar niet getreurd, het werk hier in Anaikatty wordt met veel enthousiasme en succes verder gezet. Kijk zeker naar de Voice of Anaikatty, blijf onze website bezoeken voor nieuws vers van de pers én steun dit fantastische project met een gulle gift. Uw steun geeft hen een tweede kans!

Hartelijke groet, de reizigers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s